Aşk Renginiz Hangisi?

:engel:
Heyecanlı kırmızı; kararsız,tutarsız,dengesiz ve dikkatsiz.Bir de enerji dolu.Keşke hemen yorulmasa.Öylesine tutkun ki dikkat çekmeye, ben buradayım demeye.Cesur,atak aynı zamanda.,alımlı,hoş güller,karanfiller gibi;tatlı,kirazlar gibi.Bazen acı,biberler gibi.
Turuncu;komşusu kırmızının.Sıcak ama kontrollü.Biraz ışık almış güneşten,biraz heyecan ateşten .Cazibesi gün batımından,şafaktan.
Doğaya aşık sarı,bir de hüzne.Ama onun hüznü bile canlı.Hüzünle mutlu adeta yaratıcı.Gösterdi mi kendini ışıklar gibi, kapandı mı içine çöller gibi, verdi mi bir kez yedi veren buğday başakları gibi sonbaharı yaşar at kestanesi ağaçları gibi.
Ah mavi!..Cimriliğin böylesi…Sınırsız gökyüzü,sınırsız deniz.Haydi bir avuç mavi istiyorum gökyüzünden ,denizden var mı getirebilen?Okyanuslar gibi derin ve engin,gökyüzü gibi mesafeli ve geniş.Dikkatli,ölçülü,tutumlu,kararlı…Sır saklar ,karşılıksız verir, hele kabarmaya görsün öfkesi, oysa öyle sabırlıdır ki.
Al gözüm seyret yeşilde cömertliği. Doğa uyanır yeşille. Ton mu, renk mi nüans mı, onca fark nerede?Özgür ruhlu, geniş gönüllü, yaşatır içinde her şeyi, ormanlar gibi. Boğulamaz, sıkılamaz, yoluna set vurulamaz,kafeslere kapatılamaz. Sevgiyle büyür. O,yaşamak için verir. Sakınmayın yeşile verirken hiçbir şeyi. Verdiğinizi alırken tartamazsınız, birinize bin verir çünkü
Esrarengiz eflatun;hep gizemlisin başı duman dağlar gibi…
Uyumlu dingin gri,uyumun rengi.her yerde ,her zamanda.Öylesine uzaksın ki yaşama sevincinden.Varlığın bu haliyle güzel,kayalar,taşlar gibi.
Olgunluk rengi kahverengi;toprağa yaklaşmanın rengi.Alçak gönüllülüğün,güvenilirliğin ölçüsü.Öylesine eminsin ki bastığın yerden , asırlara kök salan anıt çınar gibi.
Uçucu pembe,aşkın rengi.O kadar anlıksın ki ağaçlarda bahar dalları,semada bir gurup vakti gibi.
Masum, saf temiz,beyaz;bir kundaktasın,bir kefende… Hacılar,üstünde kar taneleri gibi, kutsal Kabe de.Kar taneleriyle düşmüşsün toprağa. Dünya yaratıldığından beri çizememiş hiçbir desenini hiç kimse. Oysa,aynı desende ikinci bir kar tanesi düşmemiş yeryüzüne.Yumuşaksın, bulutlar, pamuklar gibi.Güvenlisin, anaların ak sütündesin çünkü…
Soylu siyah;asil ruhlu.dizginlenemez hırslı vahşi atlar, yırtıcı kuşlar,kara yağız delikanlılar gibi. Birde mevki,makam,şöhret,varlık peşinde olmasa örtücü geceler gibi.
Ne güzel konuşur renkleriyle yaradan.Mevsimler yerleşmiş doğaya,insana da…doğada her yere yerleştirmiş renkleri,renkler insanın ruhunda Biraz hoşgörü,biraz tebessüm, biraz sevgi katın renginize, beyazdan bir fırça. Aydınlık olun dilerseniz, gündüzler gibi.
Dilerseniz bir fırça siyah vurun ruh renginize.Azıcık hırs,azıcık öfke,azıcık kin:Karartın içinizi, gece olun.Rengin atmosfere gelişi beyaz. Işığın kırılışında tüm renkler.Hiçbir karışımla elde edilemeyen bütün renkleri karıştırın işte siyah!
Hepsi hepsi iki renk aslında dünyada.İki renk arasında dünya.
Beyaz ve siyah, güzel ve çirkin, gündüz ve gece, doğru ve yanlış, uzun ve kısa. “ Her şeyi çift yarattık” diyor, Yaradan.
Nerede? Gökyüzüne, yeryüzüne fırçasını saliselerle savuran ressam,renklerin özü nerede?Kaldır başını ey insan!Bak herhangi bir insan yüzüne.Gündüz beyazıyla içinde, gece siyahıyla göz bebeğinde.
Dünya mı, uzay mı;yaşam mı,ölüm mü;varlık mı, hiçlik mi? İşte bütün renkleriyle gözünde…Görebilene!.