sonbahar üşümeleri...

Çamurdan oyuncaklarda dağıtıldı çocukluğum
Başağın su sıkıntısında...
Hep ağrıdı yüzüme kazınan bozkır,
Ellerimde buhran, sesimde tenha,
Kimse işitmedi çan çiçeğini...

Topraktaki yangını bilmedi tohum,
Kırmızı soluğunda alev alev bir ırmak,
Ünlemsiz hayatları dolaştı durdu.
Yaban bir kederde kaldı akşamın eğrisi,
Beyazımda hırçın bir tarih bu yüzden..
(Hem sadece beyazı anımsanır kadınların)
Bu yüzden az pencereli çok yalnızlıklar,
Sonbahar üşümeleri ve saklandığım kuytular...

Gonca ÖZMEN

güzeL şiir Teşekkürler...

Paylaşımın için teşekkürler