Sen beni hiç sevmedin

SEN BENİ HİC SEVMEDİN

Sen beni hiç sevmedin aslında
Kendini ararken sen şu dünyada
Bulunca kendini bende.. sevdiğini sandın beni
Bir gün anlarsın.. kendini sevdiğini ..
sevginin aslında bendeki “SANA” olduğunu
Ve kaybetmekten korktuğunun ben olmadığımı……
Sen aslında kendini bende görüsünü
Kendini bende bulusunu sevdin
Sen aslında kendini sevdin
Gözlerin kapalı beni dinlerken
Söyleyemediğin her şeyi bendeki “SEN” den dinlerdin
Aynaya bakmaz olmuştun
Kendini benim yüreğimdeki aynada gördüğünden beri
Sen hiç bir yerde bulamadığın “SEN” i sevdin bende bulduğun
Ama bir gün bulunca kendini yüreğinin derinliklerinde
Ve barısınca kendinle
Sana en yakın sevgilinin aslında “SEN” olduğunu anlayınca
Sevince kendinde bulduğun “SEN” i
Ve benden gelecek “ELVEDA” ise gereken sana
Seni sevda denizlerine sürükleyecek olan rüzgar
Korkma sevdiğim
Yüzümde gülücük sana el sallayan beni göreceksin
İste o an bana hatıra bırak
İlk kez kendini bende görmeden bana baktığın…
beni gördüğün bakisini
Ve bil ki o bakisini hapsedeceğim gözlerimde sonsuza dek……
Sevdiğim erkekten tek hatıra olarak…

* * *

ne yapmaya çalışıyorsun anlamıyorum,
sevdiğinden emin olamıyorum
ne olurdu sanki su günler senli ve güzel geçseydi
hissettiklerimi sana tarif edemiyorum
acı desem, yangın desem yada bir haykırış, isyan desem,
olur mu? yeter mı gönlümün burukluğunu anlatmaya
yaptıklarını, davranışlarını sana anlatayım mı?
ister mısın bir bir yazmamı,
olur mu? haykırayım mı yüzüne bana yaptıklarını...
yok, sakın beni yıktığını, mahvettiğini sanma!
yalnızca, evet sadece biraz olsun
sana saçmalıklarını, çocukluklarını, düşüncesizliklerini anlatmak istedim…


seni seviyorum demenin ne anlamı kaldı ki,
kusuruma bakma, bunlar senin izlerin, senin bana bıraktıkların
simdi sana askımı kaleme dökmemi beklemezsin, bekleyemezsin değil mı?
çünkü sen de biliyorsun suçunu... aslında tam kavrayamadın ne olduğunu,
ama sen devam et, bozma orucunu, doğru yapıyorum san, yolum düzgün de,
beni bos ver düşünme,
sen kendini, zavallılığını, şimdiki durumunu düşün,
düzeltemediğin aradaki bozukluğu...
benimki de laf...
doğru ya unutmuşum,
senin değer vermediğin, anlayamadığın, kıymetini çok geç anlayacağın ben...

evet, su an sana değer verip de sana yazan beni,
beni düşünememiştin ki...
belki de düşünseydin simdi mutlu olurduk deyip, hayallerle avunmak, umutlanmak...
ne yazık ki çok geride kaldı
ben istemedim aramız seninle böyle olsun,
yalnızca çizdiğin zig zag yolumuzu, bu noktaya kavuşturdu..



sen üzerine düsen görevi yapmadın, çizgimizi düz çizmek yerine karaladın,
sen beni bir türlü anlayamadın!
aslında sen beni sevmedin ki, kendince seviyorsun, seviyordun,
ama sen sevmeyi bilmiyorsun, seven ne yapmaz ki...
ölür sevdiği uğruna, yasar askı adına,
sen beni doğru sevmedin, yamulttun çizgini
seven ne yapmaz ki...
sevseydin yıkardın aramızdaki dağları, eritirdin buzları, yakardın aşk ateşini,
mangal yürekli sevdalılara geçerdi adımız verdiğimiz aşk savasıyla...
sokaklarda sabahlardın, ismimi haykırırdın gecelere, geri versin beni sana diye,
sevseydin dolaşırdın tüm dünyayı, benden bir iz bulma ümidiyle,
özleseydin gerçekten, susasaydın bana, ağlasaydın,

görürdüm kan çanaklarını gözlerinde,
direnseydin kalbime, çalardın bir kerede,
yalnızlıkla boğuşurdun, boyardın rengarenk karanlıkları,
sulardın, kurutmazdın, aşk için açan tomurcukları...
yenerdin tüm bahanelerini
ağlamazdım, üzülmezdim değer verip sevseydin...
benimki de laf...sevseydin diyorum sana
seven ne yapmaz ki
sen beni sevemedin ki...