ve bu aşk olsa gerek...

kayboldum gönül ikliminde şair
sayfalar kadar kısa zaman
ve unutulmayan bir aşkın masalı olmalı
severken neşeyi bir tarafa bırakıp
hüzünle sevmek
işte aşk bu olsa gerek...
çılgın bir denizi andırıyor yüreğim
çarpıyor sevdam ruhumun kayalarına
ve sert görünen yıkılmayan sandığım bedenim
bir sözünle yıkılıyor...
ve aşk bu olsa gerek...
saf ve hüzün kokan...
kim diyorsa sana
Yüreksiz!
haklı be şair...
kim bilir gönlünü hangi yalanların ortasında
bir başına öylece bıraktın...
ve tesellisi de yok hayatın geçen zamanın...
sarı sayfalar buruşuk yüreğim gibi
içimde derin bir boşluk var
kim bilir sahnede başrol oyuncusu oynayan
belki esaretteki senliğimdir şair...
ve bu aşk olsa gerek...
biraz hırçın biraz korkak
biraz da yalnız...
bilemezsin öğrenmeden
derler ya İNANMA!
Sen sevdayı kimden öğrendin ki şair...
neşe yerine hüzünle sevmeyi kimden öğrendin...
ve bu aşk olsa gerek...
karmaşıktır satırlarım
kalemimdeki mürekkep bile koyu mavi
ve sarı sayfalar buruşuk
kim söz verebilir ki sana şair
yarın umut doğacak diye
kim sana söz verebilir?
biçare olmuşsun sen
umutsuz bir hal almış yüreğin
ve paramparça kalmış sözcükler
kim bilir romanlardaki karakterler sensindir belki
ve bu aşk olsa gerek...