Kemal_Atmaca
12-16-2006, 11:15 AM
12.08.2004
Adresine Ulaşamayan Mektuplar
Yalnız adamın Notları
Bir başkaydı bizim sevgimiz... Eşit ağırlıkta aynı duyguyu aynı anda paylaşırdık seninle; beyaz kağıtlara desenler çizer, sevdamızı yazardık hep... Sen sürekli kalp resimleri çizer, ismimizin baş harflerini yazardın; bense, güllerle bezer, altına da ‘Seni sevmiyorum’ diye yazardım. Surat asardın önce, sonrada tatlı tatlı gülümser, ‘ Beni bu kadarmi çok seviyorsun ‘ der, boynuma sarılır öperdin.
Hiç unutmuyorum, bir Cuma akşamıydı yine ve yağmur yağmağa başlamıştı, o an göz göze geldik aynı anda ve kim önce hedefe varacakmış gibi çabuk çabuk ayakkabılarımızı giyip sokağa atmıştık kendimizi... Sen bir çocuk, bense aşkından sırıl sıklam ıslanmış bir sarhoş gibi sevgimizi haykırmıştık bir birimize. Bilerek sulara hızla basıp, bir birimizi ıslatmış, sonrada ağzımızı açarak yağmur damlalarını yakalamağa çalışmıştık. Saatlerce yürümüştük o akşam.
Şu anda ise, haber bile vermeden kaybolup gidişini düşünüyorum. Yağan her yağmurda sokağa çıkmak yerine, camdan öylesine bakıp, seni anıyorum. Kalbimden taşan keder, boğazımda düğümlenip kalıyor. Kirpiklerim ıslak ve kırık. Alnımda kasvetin derin çizgileri, ilk günlerin yapışkan bulanık sisi giderek kalkıyor ve yeni bir yenilginin mührü daha vuruluyor anlıma ; ateşle ve siyah. Kayboluşun sinsi ve karanlık... Gözlerini ve o tatlı gülüşünü unutmak ne mümkün.
Sana yazdıklarımın sayısı yaşını ve boyunu bile aştı. Ağıt yakmak deyildi niyetim, başka şeyler yazmak için oturmuştum yazımın başına... Beni kuşatan cehennem den, beni yöneten gaflet ten söz etmek istemiyordum... Bir sevda geleneğidir aslında ağlamak, kadın – erkek ayrımı yapmadan ve bende ağlıyorum şimdi gidişine.
Sen gidince !.. Sana giden yollar da kapandı... Savrulan umutlarımı ektim yollarına, ölümü küçülten bir bekleyişle... Tenha elvedalarda düğümlendi sevinçlerim. İnceden süzülüp gelen hüzünler, boğazımda bir düğüm oluşturdu ve göz pınarlarımda ağır bir sızı bıraktı.
Sen gidince !.. Dudağının deydiği çeşmeler bile kurudu, kimsesiz kaldı ellerim, yıkıldı yüreğime sonbaharlar... Hüzne battı gözlerim, ellerim sustu, kimsesiz hıçkırıklarla rüyalarım ağladı sen gidince.
Sen gidince !.. Tutturamadım yaşamın kıvamını, yığılıp kaldım çıkmaz sokaklarda, şahlarım hep mat oldu. Birde, Analar ın göküs kafesi üstünde taşıyarak, bir ülkenin utancı haline getirdikleri resimleri gibi, resimlerin kaldı duvarlarda.
Sen gidince!.. deyişik zaman ve mekanlarda yabancılaşmanın ülkesine doğru giden trenler bile deyişti. Her saat başı kalkmıyor artık ve en çokta kendi tutkularının esiri olmuşlardır yolcuları, birde yanında olupta yitirdikleri.
Durmadan yazdığım dizelerden medet umuyorum artık. Kendi dizelerime çarpılıyorum , çakılı kaldığım sığınaklarda. Hani gelsen diyorum hayellerime bir kez, sepet- sepet güller döksem yollarına ve gelsen düşüncelerime bir an, baharları sersem ayağına mevsim- mevsim... Dolunaylar ve yıldızlar yerine doğsan dünyama bir kez, ışığına düşerim pervaneler gibi.
Ayrılığından çoğalan aleverinden kurtulsam aşının. Bütün sorularım cevapsız kaldı, bütün hayellerimin gerçekleşmesi hayel oldu.
Sen gidince !..Yıldızlar bile düştü göklerden, durmuş çarklara sıkışıp kaldı çığlıklarım. Bir yalın isyandır bu gülüm çırıl çıplak...Öfkedir, erik dalı, badem yeşili, su burcu, kan çiçeği, biraz yekinmedir; sessizce kendini bulan...Ağaran...Yorulan...yenilen ve yeniden doğrulandır gülüm, yeniden doğrulan.
Bir yere sığdıramadığım sevdam ve doğurgan dizelerim... Hiç ihanet etmedi ki bana seni sevmelerimde. Sevda geleneğidir; bütün sevdalılar ağlar ayrı düşünce… Bu ağlamaya katılanların sayısı, ağlama süresi, o an için bulunup söylenen sözlerin etkisi , hıçkırık ve göz yaşı miktarı, bunlar hep terkedilen kimsenin ne kadar çok sevdiğini anlatır... Ne kadar çok sevmişim meğer seni, ne kadar çok.... Yine bir sevda geleneği olarak ‘ Erkekler ağlamaz ‘ derler ama, bırakında ağlayayım doyasıya.
Yalnız Adam
Kemal Atmaca
Adresine Ulaşamayan Mektuplar
Yalnız adamın Notları
Bir başkaydı bizim sevgimiz... Eşit ağırlıkta aynı duyguyu aynı anda paylaşırdık seninle; beyaz kağıtlara desenler çizer, sevdamızı yazardık hep... Sen sürekli kalp resimleri çizer, ismimizin baş harflerini yazardın; bense, güllerle bezer, altına da ‘Seni sevmiyorum’ diye yazardım. Surat asardın önce, sonrada tatlı tatlı gülümser, ‘ Beni bu kadarmi çok seviyorsun ‘ der, boynuma sarılır öperdin.
Hiç unutmuyorum, bir Cuma akşamıydı yine ve yağmur yağmağa başlamıştı, o an göz göze geldik aynı anda ve kim önce hedefe varacakmış gibi çabuk çabuk ayakkabılarımızı giyip sokağa atmıştık kendimizi... Sen bir çocuk, bense aşkından sırıl sıklam ıslanmış bir sarhoş gibi sevgimizi haykırmıştık bir birimize. Bilerek sulara hızla basıp, bir birimizi ıslatmış, sonrada ağzımızı açarak yağmur damlalarını yakalamağa çalışmıştık. Saatlerce yürümüştük o akşam.
Şu anda ise, haber bile vermeden kaybolup gidişini düşünüyorum. Yağan her yağmurda sokağa çıkmak yerine, camdan öylesine bakıp, seni anıyorum. Kalbimden taşan keder, boğazımda düğümlenip kalıyor. Kirpiklerim ıslak ve kırık. Alnımda kasvetin derin çizgileri, ilk günlerin yapışkan bulanık sisi giderek kalkıyor ve yeni bir yenilginin mührü daha vuruluyor anlıma ; ateşle ve siyah. Kayboluşun sinsi ve karanlık... Gözlerini ve o tatlı gülüşünü unutmak ne mümkün.
Sana yazdıklarımın sayısı yaşını ve boyunu bile aştı. Ağıt yakmak deyildi niyetim, başka şeyler yazmak için oturmuştum yazımın başına... Beni kuşatan cehennem den, beni yöneten gaflet ten söz etmek istemiyordum... Bir sevda geleneğidir aslında ağlamak, kadın – erkek ayrımı yapmadan ve bende ağlıyorum şimdi gidişine.
Sen gidince !.. Sana giden yollar da kapandı... Savrulan umutlarımı ektim yollarına, ölümü küçülten bir bekleyişle... Tenha elvedalarda düğümlendi sevinçlerim. İnceden süzülüp gelen hüzünler, boğazımda bir düğüm oluşturdu ve göz pınarlarımda ağır bir sızı bıraktı.
Sen gidince !.. Dudağının deydiği çeşmeler bile kurudu, kimsesiz kaldı ellerim, yıkıldı yüreğime sonbaharlar... Hüzne battı gözlerim, ellerim sustu, kimsesiz hıçkırıklarla rüyalarım ağladı sen gidince.
Sen gidince !.. Tutturamadım yaşamın kıvamını, yığılıp kaldım çıkmaz sokaklarda, şahlarım hep mat oldu. Birde, Analar ın göküs kafesi üstünde taşıyarak, bir ülkenin utancı haline getirdikleri resimleri gibi, resimlerin kaldı duvarlarda.
Sen gidince!.. deyişik zaman ve mekanlarda yabancılaşmanın ülkesine doğru giden trenler bile deyişti. Her saat başı kalkmıyor artık ve en çokta kendi tutkularının esiri olmuşlardır yolcuları, birde yanında olupta yitirdikleri.
Durmadan yazdığım dizelerden medet umuyorum artık. Kendi dizelerime çarpılıyorum , çakılı kaldığım sığınaklarda. Hani gelsen diyorum hayellerime bir kez, sepet- sepet güller döksem yollarına ve gelsen düşüncelerime bir an, baharları sersem ayağına mevsim- mevsim... Dolunaylar ve yıldızlar yerine doğsan dünyama bir kez, ışığına düşerim pervaneler gibi.
Ayrılığından çoğalan aleverinden kurtulsam aşının. Bütün sorularım cevapsız kaldı, bütün hayellerimin gerçekleşmesi hayel oldu.
Sen gidince !..Yıldızlar bile düştü göklerden, durmuş çarklara sıkışıp kaldı çığlıklarım. Bir yalın isyandır bu gülüm çırıl çıplak...Öfkedir, erik dalı, badem yeşili, su burcu, kan çiçeği, biraz yekinmedir; sessizce kendini bulan...Ağaran...Yorulan...yenilen ve yeniden doğrulandır gülüm, yeniden doğrulan.
Bir yere sığdıramadığım sevdam ve doğurgan dizelerim... Hiç ihanet etmedi ki bana seni sevmelerimde. Sevda geleneğidir; bütün sevdalılar ağlar ayrı düşünce… Bu ağlamaya katılanların sayısı, ağlama süresi, o an için bulunup söylenen sözlerin etkisi , hıçkırık ve göz yaşı miktarı, bunlar hep terkedilen kimsenin ne kadar çok sevdiğini anlatır... Ne kadar çok sevmişim meğer seni, ne kadar çok.... Yine bir sevda geleneği olarak ‘ Erkekler ağlamaz ‘ derler ama, bırakında ağlayayım doyasıya.
Yalnız Adam
Kemal Atmaca