K_Y_C_90
03-03-2007, 06:20 PM
Sonbahar mevsiminin en güzel ayıdır eylül hafif mahzun bir eylül günü dök bakalım yürek sende sevda yapraklarını, ki bir başka bahara açabilsin yeniden kalbinin tomurcukları…
Nasıl ki hiç beklemediğim bir anda toplayıp pılını pırtını gitme vaktidir deyip vurdun kendini yollara derviş misali Yine hiç beklemediğim bir zamanın aynasında geldim ben deyip çıkıverdin karşıma Aynaya yansıyan sen miydin senden kalan aşk kalıntılarımıydı bilmiyorum Döndün ama dönüşünle zamanda dönmüyordu ki başladığı noktaya, yokluğunda kimi zaman acıtarak akan, kimi zaman sel coşkusuyla koşturan devasa bir zaman boyutu gelip geçmişti ömür penceremden İçime gömdüğüm kum saatini yılların acımasız kahrediciliğine rağmen devirmeye devam ettim Her kum tanesinin bir başka zamana geçişinde aşkımın sen tanelerini de o zaman bakracının içinde ibrik ibrik öğüttüm, her öğütüşümde sen biraz daha ufaldın,biraz daha küçüldün Ve öyle bir zamanda daldın ki sensizliğe alışmış kalbimin tütsü kokan sokaklarına, kalbimdeki sevda saatinin içinde kum kalmamıştı, bütün kumlarımı erittiğim noktanın en ucunda geldin bana, bütün tütsülerimi bir anda söndürüverdin, seni bunca zaman yaşatan yokluğuna inat yaktığım aşkımın kokusuydu tütsümün dumanından tüm dünyaya yayılan, gelişin yağmur oldu kalbime, giderken tahmin bile edemeyeceğin öyle bir sevda ateşi yakmıştım ki gönlümün en mahrem yerine, bana olan aşkının bulutu müptelası olduğum sensizlik ateşimi bir anda söndürüverdi Aynaya yansıyan gözlerinde ben ilk gün ki kendimi buldum, gitmek sana iyi gelmişti belki de zaman bileyicisi senin sevdana dokunmadan teğet geçmişti kalbinin sınırlarından belliydi, ama maalesef sen bıraktığın aynı seni bulamadın gözlerimde, sen aynı kalmadın ki benle, gidişin bendeki seni çoğalttı, yokluğun benden bir eksiltti senden bir arttırdı, benden bir aldı sana bir kattı, sevdam beni her daim azaltırken, seni sensizliğe ayrılığın sancılı nöbetlerine rağmen büyüttü, o kadar çok büyüdün ki içimde seni bende saklayamaz oldum, taştın benden, sığdıramadım sevdamı kalbime, odam senle aydınlandı, evimi kokun sardı, sokağımı rengin kapladı, her köşe başında sen bekliyordun kapıdan çıkarken beni, sensizliği takıp koluma yürüdüm hayata her sabah yeniden senle beraber, her karşılaştığım insan bende kendi yüzümü değil seni gördü, gözlerim sen diye bakıyordu etrafa, gülüşlerimin her kahkahasında seni buldu etrafımdakiler, ağzımı açışım sen, kapatışım sendin, bütün söylemlerimin ilk harfi senle başlardı, hayat öykülerimin finalinde hep sen vardın, çıktığım bütün yolculukların sonunda döner dolaşır sende konaklardım, adres defterimde son adres senin adresindi, işaret tabelaları hep sana çıkan yolları gösterirdi, hangi sokaktan geçersem geçeyim yolun sonu hep sana çıkardı, gittiğim her yeni vizyon filmlerinin bir karesinden mutlaka çıkar el sallardın bana, filmin sonunda kahramanım hep sen olurdun, dinlediğim bazı şarkıların en özeli olurdun, öyle bir melodi çalardı ki ruhumda sanki her notasından sen fışkırırdın, güvercinler her pazar sabahı pencereme konar sana yazdığım mektuplara eşlik ederdi, son satırları karalarken en beyazı gelir adresi bile sormadan buğu buğu sen kokan aşk demetlerini alıp sana vermek üzere gökyüzüne kanatlanırdı, sensiz geçen hiçbir günüm zor gelmedi bana, seni sensiz yaşamayı öğrendim ben zamanın o sonsuz akışında, Sensizlik adeta sen olmuştun Varlığında yitirdim yokluğunda buldum seni, Gittin belki de gidişin bana en güzel hediyeydi giderken bilmeden de olsa yokluğunla baş başa bıraktığın için devleşen seni verdin kalbime, seni böyle devleştiren, seni böyle büyüten, seni böyle yaşatan, seni böyle senden de fazla aşan Sensizliğindi, Geldin keşke gelmeseydin, gelişinle kalbimdeki devi bir anda yok ettin, tıpkı giderken sonuçlarını hesaba katmadığın ayrılığın deforme ettiği Seni, dönerken de hesaplamadığın için aynı yerde aynı zamanda aynı kalpte aynı gözde aynı sevda yolunda aynı aşk bahçesinde bulamadın, Bilmez miydin ki devler aynaya baktıklarında kendi cüsselerinden korkup küçülürler, yok olurlar, kaybolurlar. Bilmez misin ki her dev, dev olduğunu bilmediği için DEVDİR... Geldin gördün yittin ve bittin…
Nasıl ki hiç beklemediğim bir anda toplayıp pılını pırtını gitme vaktidir deyip vurdun kendini yollara derviş misali Yine hiç beklemediğim bir zamanın aynasında geldim ben deyip çıkıverdin karşıma Aynaya yansıyan sen miydin senden kalan aşk kalıntılarımıydı bilmiyorum Döndün ama dönüşünle zamanda dönmüyordu ki başladığı noktaya, yokluğunda kimi zaman acıtarak akan, kimi zaman sel coşkusuyla koşturan devasa bir zaman boyutu gelip geçmişti ömür penceremden İçime gömdüğüm kum saatini yılların acımasız kahrediciliğine rağmen devirmeye devam ettim Her kum tanesinin bir başka zamana geçişinde aşkımın sen tanelerini de o zaman bakracının içinde ibrik ibrik öğüttüm, her öğütüşümde sen biraz daha ufaldın,biraz daha küçüldün Ve öyle bir zamanda daldın ki sensizliğe alışmış kalbimin tütsü kokan sokaklarına, kalbimdeki sevda saatinin içinde kum kalmamıştı, bütün kumlarımı erittiğim noktanın en ucunda geldin bana, bütün tütsülerimi bir anda söndürüverdin, seni bunca zaman yaşatan yokluğuna inat yaktığım aşkımın kokusuydu tütsümün dumanından tüm dünyaya yayılan, gelişin yağmur oldu kalbime, giderken tahmin bile edemeyeceğin öyle bir sevda ateşi yakmıştım ki gönlümün en mahrem yerine, bana olan aşkının bulutu müptelası olduğum sensizlik ateşimi bir anda söndürüverdi Aynaya yansıyan gözlerinde ben ilk gün ki kendimi buldum, gitmek sana iyi gelmişti belki de zaman bileyicisi senin sevdana dokunmadan teğet geçmişti kalbinin sınırlarından belliydi, ama maalesef sen bıraktığın aynı seni bulamadın gözlerimde, sen aynı kalmadın ki benle, gidişin bendeki seni çoğalttı, yokluğun benden bir eksiltti senden bir arttırdı, benden bir aldı sana bir kattı, sevdam beni her daim azaltırken, seni sensizliğe ayrılığın sancılı nöbetlerine rağmen büyüttü, o kadar çok büyüdün ki içimde seni bende saklayamaz oldum, taştın benden, sığdıramadım sevdamı kalbime, odam senle aydınlandı, evimi kokun sardı, sokağımı rengin kapladı, her köşe başında sen bekliyordun kapıdan çıkarken beni, sensizliği takıp koluma yürüdüm hayata her sabah yeniden senle beraber, her karşılaştığım insan bende kendi yüzümü değil seni gördü, gözlerim sen diye bakıyordu etrafa, gülüşlerimin her kahkahasında seni buldu etrafımdakiler, ağzımı açışım sen, kapatışım sendin, bütün söylemlerimin ilk harfi senle başlardı, hayat öykülerimin finalinde hep sen vardın, çıktığım bütün yolculukların sonunda döner dolaşır sende konaklardım, adres defterimde son adres senin adresindi, işaret tabelaları hep sana çıkan yolları gösterirdi, hangi sokaktan geçersem geçeyim yolun sonu hep sana çıkardı, gittiğim her yeni vizyon filmlerinin bir karesinden mutlaka çıkar el sallardın bana, filmin sonunda kahramanım hep sen olurdun, dinlediğim bazı şarkıların en özeli olurdun, öyle bir melodi çalardı ki ruhumda sanki her notasından sen fışkırırdın, güvercinler her pazar sabahı pencereme konar sana yazdığım mektuplara eşlik ederdi, son satırları karalarken en beyazı gelir adresi bile sormadan buğu buğu sen kokan aşk demetlerini alıp sana vermek üzere gökyüzüne kanatlanırdı, sensiz geçen hiçbir günüm zor gelmedi bana, seni sensiz yaşamayı öğrendim ben zamanın o sonsuz akışında, Sensizlik adeta sen olmuştun Varlığında yitirdim yokluğunda buldum seni, Gittin belki de gidişin bana en güzel hediyeydi giderken bilmeden de olsa yokluğunla baş başa bıraktığın için devleşen seni verdin kalbime, seni böyle devleştiren, seni böyle büyüten, seni böyle yaşatan, seni böyle senden de fazla aşan Sensizliğindi, Geldin keşke gelmeseydin, gelişinle kalbimdeki devi bir anda yok ettin, tıpkı giderken sonuçlarını hesaba katmadığın ayrılığın deforme ettiği Seni, dönerken de hesaplamadığın için aynı yerde aynı zamanda aynı kalpte aynı gözde aynı sevda yolunda aynı aşk bahçesinde bulamadın, Bilmez miydin ki devler aynaya baktıklarında kendi cüsselerinden korkup küçülürler, yok olurlar, kaybolurlar. Bilmez misin ki her dev, dev olduğunu bilmediği için DEVDİR... Geldin gördün yittin ve bittin…