K_Y_C_90
03-03-2007, 06:21 PM
VAZONUN İÇİNDEKİ AŞK
Misal şu ki; Bana bir vazo hediye ettin içine de aşkını koydun bende aldım kalbimin masasına yerleştirdim onu hediyen çok hoşuma gitti çok mutlu oldum ruhum martılarla semada kanatlanıyor aşkın safi boyutlarında mavi yolculuğa yelken açmışım yüreğimin en çıkmaz sokağında sonu sana varan bir yol çizmişim kendime bütün labirentlerimin çıkışı kalbine ulaşıyor gönül bahçeme adresi sen olan bir harita yapmışım bütün çizgilerin ucu sende kesişiyor her sabah pencerene güvercin hızıyla gönderdiğim içine seni ilmek ilmek kazıdığım buğu buğu sevda kokan mektuplarımın adresi hep aynı senli zamanlarımın hepsini zamanın olağan akışına sığdıramaz olmuş zaman üstü bir miraçta seni sensiz yaşamaya koyulmuşum vazon masamda hala ilk günkü gibi duruyor gözüm neyse vazonda oydu benim için bir gün sen vazonun içindeki aşkın benim vazgeçilmezim olduğunu anladın gözlerimi aydınlatan ışığın verdiğin vazo olduğunu anladın ve başladın hoyratça davranmalarına haşince kalbimi yağmalamaya her sahiplenişinde her artık senin olduğuma inanışında her geçen gün kendine biraz daha benden yana güvenişinde beni kaybetme korkunu her yitirişinde vazomu biraz daha körelttin kenarlarından oymaya ufaltmaya çalıştın örseledin vazodaki aşkın hiç bitmiceğini çoğalarak taşıcağını sandın her rüzgarda vazoyu salladın her fırtınada vazoyu kırdın sen hesapsızca kırdın ben her seferinde yerden parçalarını toplayıp vazomu birleştirdim sen kırdın ben gene eski izlerine aldırmadan yeniden toparlayıp masama koydum sen hep kırdın ben hep koydum ama bi gün vazoyu öyle sert bir şekilde fırlattın ki yere tuz buz oldu un ufak oldu vazom her şeye rağmen gene toplamak gene almak gene birleştirmek istedim ama bu sefer yapamadım çünkü yerde kalan cam tozlarını birleştirmeye ne benim ne de aşkımın gücü yetmedi atarken hiç onun cam zerreciklerinden yapıldığını aklına getirmediğin vazodan geriye yerde öylece bütün saflığıyla yatan içindeki aşk ve sonuç hiç hesaba katmadığın ayrılık oldu…
Her aşk böyle biter gülyüzlüm vazolar önemsenmediği kayda değer bulunmadığı nihayetinde bir vazo deyip geçildiği o vazonun camdan yapıldığı hep unutulduğu için her aşk bir gün mutlaka biter…
Dostlukta da arkadaşlıkta da kardeşlikte de ailede de annelikte de bu böyledir sadece vazonun içine koydukların değişir her seferinde vazonun içindekinin adı değişir ama vazo hep aynı kalır…
__________________
Misal şu ki; Bana bir vazo hediye ettin içine de aşkını koydun bende aldım kalbimin masasına yerleştirdim onu hediyen çok hoşuma gitti çok mutlu oldum ruhum martılarla semada kanatlanıyor aşkın safi boyutlarında mavi yolculuğa yelken açmışım yüreğimin en çıkmaz sokağında sonu sana varan bir yol çizmişim kendime bütün labirentlerimin çıkışı kalbine ulaşıyor gönül bahçeme adresi sen olan bir harita yapmışım bütün çizgilerin ucu sende kesişiyor her sabah pencerene güvercin hızıyla gönderdiğim içine seni ilmek ilmek kazıdığım buğu buğu sevda kokan mektuplarımın adresi hep aynı senli zamanlarımın hepsini zamanın olağan akışına sığdıramaz olmuş zaman üstü bir miraçta seni sensiz yaşamaya koyulmuşum vazon masamda hala ilk günkü gibi duruyor gözüm neyse vazonda oydu benim için bir gün sen vazonun içindeki aşkın benim vazgeçilmezim olduğunu anladın gözlerimi aydınlatan ışığın verdiğin vazo olduğunu anladın ve başladın hoyratça davranmalarına haşince kalbimi yağmalamaya her sahiplenişinde her artık senin olduğuma inanışında her geçen gün kendine biraz daha benden yana güvenişinde beni kaybetme korkunu her yitirişinde vazomu biraz daha körelttin kenarlarından oymaya ufaltmaya çalıştın örseledin vazodaki aşkın hiç bitmiceğini çoğalarak taşıcağını sandın her rüzgarda vazoyu salladın her fırtınada vazoyu kırdın sen hesapsızca kırdın ben her seferinde yerden parçalarını toplayıp vazomu birleştirdim sen kırdın ben gene eski izlerine aldırmadan yeniden toparlayıp masama koydum sen hep kırdın ben hep koydum ama bi gün vazoyu öyle sert bir şekilde fırlattın ki yere tuz buz oldu un ufak oldu vazom her şeye rağmen gene toplamak gene almak gene birleştirmek istedim ama bu sefer yapamadım çünkü yerde kalan cam tozlarını birleştirmeye ne benim ne de aşkımın gücü yetmedi atarken hiç onun cam zerreciklerinden yapıldığını aklına getirmediğin vazodan geriye yerde öylece bütün saflığıyla yatan içindeki aşk ve sonuç hiç hesaba katmadığın ayrılık oldu…
Her aşk böyle biter gülyüzlüm vazolar önemsenmediği kayda değer bulunmadığı nihayetinde bir vazo deyip geçildiği o vazonun camdan yapıldığı hep unutulduğu için her aşk bir gün mutlaka biter…
Dostlukta da arkadaşlıkta da kardeşlikte de ailede de annelikte de bu böyledir sadece vazonun içine koydukların değişir her seferinde vazonun içindekinin adı değişir ama vazo hep aynı kalır…
__________________