moon_elf
11-30-2007, 06:13 PM
TEK FARK
Hayat işte ne kadar da farklı değil mi?Bazen bir kuş kadar hafif,bazen de
devler kadar ağır oluyor yükümüz.Taşıyamıyoruz bazen bazı şeyleri.İşte o zaman gözlerimizin yağmurları ortaya çıkıyor.Gerçek yağmurlar.o gözlerle belki binlerce duyguyu yansıtmışızdır gördüğümüz insanlara.Ama hiçbiri yağmurlar kadar gerçek değildir.Yalandan gülümsemeler,özlemeler,hasretler...
hiçbiri yağmurlar kadar anlamlı değil...
inanmıordum sana.Gökyüzünü sahiplenmiştim bn. HAYATI...belki de inanmak istemiordum.Seni sahiplenmek istemiyordum.sana ait olurum diye...Ama "hayat" dedim yaa istemediğimiz şeyleri de yaptırıyor bazen.sahiplendim seni
benimsin dedim sadece benim...herşeyi yapan şu hayat benim olan şeyi de aldı elimden.SENİ..Hani benimdin.Sadece benim.hani?
Yağmurda yürürdük,çok sewerdin sen yağmuru.şimdi yağmura bile tahammül edemiyormuşsun.HANİ O SEN?Nerdesin?Çok değişmişsin!!Ben günlerce seni sayıkladım ayakta.İnsanlar artık dinlemekten bıktılar bn seni anlatmaktan bıkmadım.Pes etmedim.yılmadım.Kaybetmeyecektim seni.Etmemeliydim.Başkası uğruna senden geçmiştim.Ama wazgeçmemeliydim.Asla bırakmamalıydım ellerini.devam ettim.Ayaktaydım.
Hayattan kocaman bir tokat yiyen insanlar gibi...Ayakta...SENİ SENLE YAŞAMAYI SENSİZKEN ÖĞRENDİM.Sensizken,hayata karşı dimdik duymayı da.Evet kaybetmemiştim seni.Kİ...
Bir fırtına aldı götürdü uzaklara o birtane yaprak gibi ince olan seni.Artık eser yok eski senden görüyorum."fırtına"mahvetti bizi.Kopardı dalından mükemmel sevgimizi.fırtınanın uzaklara attığını seni,Yeni öğrendim.İlk kez haince,yalandan göz yağmurlarını da. Bir fırtına ne kadar da güçlüymüş karşında.Ufacık bir fırtınaya yenik düştün.Kolay pes ettin.O kocaman şehrin ve fırtınanın içine hapsoldun.Oysaki neler de düşünmüştük bizimle ilgili.Daha gökyüzündeki bulutlara dokunacaktık birlikte.elele..Gülerek ölecektik hani.Hani insanları üzmek yoktu.Herşeye rağmen gülecektik yılmayacaktık hani.HANİ?Nerede o bir zamanlar bana;"sen vazgeçmezsen ben hiç vazgeçmem"diye söylediğin sözler.yok...!!!Ben vazgeçmedim hiçbirşeyden.Hiçbirzaman da vazgeçmeyeceğim.Ama sen çok değişmişsin.Sözlerini tutamayan aciz bir...Söylememeliyim.Sen daha iyi bilirsin kendini.Yalandan ağlayabilen tek insansın herhalde şu dünyamda.
Tek inandığım şeyin göz yağmurları dökmek olduğunu bile bile.Yalandan yaptın bunu.BİTTİ...şu ufacık ama dünyaları alabilecek olan kalbimden KOVULDUN!!!Ben unuttuklarımı birdaha asla hatırlayamam bilirsin.UNUTTUM SENİ...
Şimdi yine yalnızım,yine bu yazıyı sana yazıyorum ama diğer yazılarımdan
tek farkı var.Bu yazıyla senden nefret ediyorum ve işte tek fark bu kez AĞLAMIYORUM!!!
amatörce yazıorm ama sizce nasıl???
Hayat işte ne kadar da farklı değil mi?Bazen bir kuş kadar hafif,bazen de
devler kadar ağır oluyor yükümüz.Taşıyamıyoruz bazen bazı şeyleri.İşte o zaman gözlerimizin yağmurları ortaya çıkıyor.Gerçek yağmurlar.o gözlerle belki binlerce duyguyu yansıtmışızdır gördüğümüz insanlara.Ama hiçbiri yağmurlar kadar gerçek değildir.Yalandan gülümsemeler,özlemeler,hasretler...
hiçbiri yağmurlar kadar anlamlı değil...
inanmıordum sana.Gökyüzünü sahiplenmiştim bn. HAYATI...belki de inanmak istemiordum.Seni sahiplenmek istemiyordum.sana ait olurum diye...Ama "hayat" dedim yaa istemediğimiz şeyleri de yaptırıyor bazen.sahiplendim seni
benimsin dedim sadece benim...herşeyi yapan şu hayat benim olan şeyi de aldı elimden.SENİ..Hani benimdin.Sadece benim.hani?
Yağmurda yürürdük,çok sewerdin sen yağmuru.şimdi yağmura bile tahammül edemiyormuşsun.HANİ O SEN?Nerdesin?Çok değişmişsin!!Ben günlerce seni sayıkladım ayakta.İnsanlar artık dinlemekten bıktılar bn seni anlatmaktan bıkmadım.Pes etmedim.yılmadım.Kaybetmeyecektim seni.Etmemeliydim.Başkası uğruna senden geçmiştim.Ama wazgeçmemeliydim.Asla bırakmamalıydım ellerini.devam ettim.Ayaktaydım.
Hayattan kocaman bir tokat yiyen insanlar gibi...Ayakta...SENİ SENLE YAŞAMAYI SENSİZKEN ÖĞRENDİM.Sensizken,hayata karşı dimdik duymayı da.Evet kaybetmemiştim seni.Kİ...
Bir fırtına aldı götürdü uzaklara o birtane yaprak gibi ince olan seni.Artık eser yok eski senden görüyorum."fırtına"mahvetti bizi.Kopardı dalından mükemmel sevgimizi.fırtınanın uzaklara attığını seni,Yeni öğrendim.İlk kez haince,yalandan göz yağmurlarını da. Bir fırtına ne kadar da güçlüymüş karşında.Ufacık bir fırtınaya yenik düştün.Kolay pes ettin.O kocaman şehrin ve fırtınanın içine hapsoldun.Oysaki neler de düşünmüştük bizimle ilgili.Daha gökyüzündeki bulutlara dokunacaktık birlikte.elele..Gülerek ölecektik hani.Hani insanları üzmek yoktu.Herşeye rağmen gülecektik yılmayacaktık hani.HANİ?Nerede o bir zamanlar bana;"sen vazgeçmezsen ben hiç vazgeçmem"diye söylediğin sözler.yok...!!!Ben vazgeçmedim hiçbirşeyden.Hiçbirzaman da vazgeçmeyeceğim.Ama sen çok değişmişsin.Sözlerini tutamayan aciz bir...Söylememeliyim.Sen daha iyi bilirsin kendini.Yalandan ağlayabilen tek insansın herhalde şu dünyamda.
Tek inandığım şeyin göz yağmurları dökmek olduğunu bile bile.Yalandan yaptın bunu.BİTTİ...şu ufacık ama dünyaları alabilecek olan kalbimden KOVULDUN!!!Ben unuttuklarımı birdaha asla hatırlayamam bilirsin.UNUTTUM SENİ...
Şimdi yine yalnızım,yine bu yazıyı sana yazıyorum ama diğer yazılarımdan
tek farkı var.Bu yazıyla senden nefret ediyorum ve işte tek fark bu kez AĞLAMIYORUM!!!
amatörce yazıorm ama sizce nasıl???