moon_elf

yeniden aşk...




Kuşların güneye göçmeye, ağaçların suyunun çekilmeye ve yapraklarının dökülmeye öykündüğü bir eylül sabahında, içimde yeni bir sevdanın, bu sonbahara inat filizlenişiyle uyandım…

Aşk ömrümün bereketiydi her zaman. Hangi sevdadan hüzünle ayrılsam ve eşiğine ne zaman çöreklensem bir pişmanlığın, hep umutlarım vardı yanımda. Umutlarım; aşka, hayata adanmış…

Bu kez ise imkansızlığın adıydı aşk. Çok uzağımda ve çok yasaktı. Ne kapatılacak mesafeydi aramızdaki ne de çiğnenebilecek bir yasak. Öylece sevdim.

Sesindeki hüznü ve yeşil gözlerinin süslediği o masum yüzü sevmemek olmazdı zaten. Bir aşk bir kadına bu kadar yakışır, bir kadın bir aşkı bu kadar anlamlandırırdı. Sözün bittiği yerde, sevdanın tam ortasındaydım artık. En hüzünbaz halimle…

Artık ona yazılacaktı şiirler ve onun için dinlenecekti şarkılar… Onun hayali çizilecekti her gece odamın duvarına, tüm yüzlerde onun yüzü aranacaktı ve gecelerce hep o özlenecekti. Aşkın ne olduğunu ve sevilmenin nasıl, bende görecekti.

Evet, bu sonbahar, yeni düşlere gebeymiş, taze bir aşkın tatlı efkarına. Başımda şimdi hoş bir sarhoşluk, dilimde en güzel nağmeleri aşkın… ‘Sen aydınlığa ben sana hasret, gel eritir demirleri bendeki ateş...’ dedikçe Sezen, ruhum sel gibi taşkın…

Ne denir bu demde bilmiyorum. Bir aşk yağdı üstüme işte, ıslandım. Artık uslandım ve uzun bir süre sevmem derken, bu sabah yeniden, sevdanın kucağında uyandım.

Ey Aşk, Günaydın…